Referenties

Bij deze even verslag van mijn vorderingen. Ik had (behoorlijk) last van snelweg-angst. Sinds de coaching gaat het een heel stuk beter. Ik rijd nu weer dagelijks heen en weer over de A2 tussen Maarssen en Amstelveen. Af en toe bekruipt me het gevoel, dat het niet helemaal lekker gaat, maar gelukkig is dat maar even. “Weg ermee, volgende vraag” zeg je dan, toch? Afgelopen vrijdagavond naar Rotterdam heen en weer geweest. Over de A12 wel te verstaan! Allemaal goed gegaan, al rijd ik geen 120 maar 100 km. Ik vind het hard genoeg In z’n algemeenheid mag ik zeggen dat jullie coaching bijzonder goed geholpen heeft. Ik ben blij dat ik al weer zover ben. Ik vertel dat ook aan collega’s en een van hen heeft nu z’n zoon bij jullie aangemeld. Groeten en heel veel succes met alle andere mensen, die bij je komen. Bas

Ons gesprek, bijna een maand geleden alweer, vond ik zeer bijzonder en intensief. Ik weet nog dat ik aan het einde dacht: laat nu mijn hoofd met rust alsjeblieft, er is dan ook zoveel gebeurd in die grijze cellen. Mega-interessant wat jullie mij (en Frits) hebben geleerd, en ook was ik blij met de spiegel die jullie me voorgehouden hebben. Ik vond mezelf meestal positief, merkte toen dat ik in een negatief kringetje zat. Met nadruk op ‘zat’ want ik ben weer op het positieve pad! De korte elif tijdens onze rit terug, deed me niets! De dag na de coaching had ik nog wel zoiets van: en wat nu, wat is het keerpunt? Jullie zeiden dat het een kwestie van tijd is, het vertrouwen weer groeien zal, en toch was ik al veranderd. Want de volgende dag, leuk om te vertellen, zijn we met de kinderen in ‘Jungle Dome’ geweest, een glazen gebouw waarin een jungle is nagemaakt met dieren, planten, watervallen enz. Ans ging in een soort gangenstelsel van touw (lianen) dat hoog boven de grond hing en Frits wilde automatisch mee gaan want ik deed zoiets niet. Maar zonder aarzelen dacht ik ‘doe wat je nooit deed’ en hopla daar ging ik. Frits en Ans volledig verrast (ik ook!) dat ik daar hoog in die touwen hing. Heel even keek ik de diepte in en dacht oh jee mijn hoogtevrees en duizeligheid, waarop ik meteen besliste: Welke hoogtevrees, wie is hier de baas over mijn ogen en wat is mijn doel?!! Jullie begrijpen hoe trots ik er uit kwam en wat was het leuk geweest!! Voor mij dus een keerpunt, het gevoel dat ik toen kreeg was de aanzet voor diverse dingen die ik sindsdien weer ondernomen heb. Ik was me er laatst ineens glimlachend van bewust dat ik op mijn gemak al een tijdje in de rij voor de kassa stond! Wel was ik nogal nerveus om met de kinderen mee naar de kapper te gaan (daar had ik eens een paniekreaktie), om er ter plekke achter te komen, dat het ‘nare’ gevoel er daar helemaal niet was. Wat erg goed helpt is tellen, waarnemen, het doel bepalen en het toenemende zelfvertrouwen. Het bezig zijn met wat ik wel wil geeft een enorm positief gevoel! Ik doe de oefeningen regelmatig en weet zeker dat dat me ook nog verder brengt. Langzamer praten lukt nog niet zo goed, dus we blijven oefenen. Op dit moment ben ik wat gespannen, want mijn ouders komen morgen voor een week op bezoek. Het is vooral erg leuk en gezellig dat ze komen, maar (sorry voor maar) ik ben tijdens hun verblijf nooit op mijn gemak geweest. Nu gaan we het dus anders doen en ik ben nieuwsgierig hoe het gaat worden…. nee, ik ga me indenken hoe het voelt om terug te kijken op een gezellige week met elkaar. Jullie merken dat jullie werk zijn uitwerking heeft. Ook Frits is dankbaar voor de goede tips, het werkt allemaal! En ik wil jullie nog melden dat “de foute buur” het bed uit is. De voet tussen de voordeur heb ik er ook bijna uit.. Iets anders: mochten jullie straks voor het Duitstalige gebied een centraal contactpersoon zoeken, dan meld ik me hierbij aan. Ik krijg ook steeds meer moed om weer op zangles te gaan. En mijn letterlijke drive, mijn autootje sinds 2 juli, kwam op het juiste moment, geeft vrijheid bij al mijn nieuwe “ondernemingen”. Ik ben heel blij dat ik nu weer zo oprecht positief kan zijn en vertrouwen heb in de toekomst. Regelmatig stuit ik op dingen, waarbij me telkens iets meer duidelijk wordt van wat jullie me hebben geleerd; aha, dat werd bedoeld, dit of dat werkt daarvoor ook, enz. Het denken is helderder geworden. DANK JULLIE WEL, VOOR DE COACHING EN JULLIE STEUN !! Wij wensen jullie een hele prettige en ‘erholsame’ vakantie toe! En vinden het leuk als jullie een keer in Zitserland komen kijken, wanneer jullie in de buurt motort. Alles guete, bis bald und herzliche Grusse, Jasmijn en fam.

Ik wilde jullie nog even bedanken voor de hulp, ik heb er erg veel aan gehad. Ik voel me vandaag echt al een stuk sterker en heb het gevoel alsof ik de hele wereld aan kan! Ik zie mijn dip nu als een kans om de dingen in mijn leven te veranderen waar ik niet tevreden over ben en een mogelijkheid om nog meer de persoon te worden die ik wil zijn…. Jullie hebben een geweldige baan….. mensen helpen, wat zullen jullie daar veel voldoening uit halen. Tot snel, Veel dank en veel groet, Lidia

Met veel interesse ben ik jullie boek ” van fobie naar vrijheid” aan het lezen, er staan veel goede tips in. Hopelijk helpt het mij van mijn probleem af, nl. autorijden op snelwegen. Ik dank jullie van harte. Glilles

Ik wil jullie middels deze mail alleen bedanken voor de geweldige tips en handreikingen. Ik ben in mei 2000 tijdens een tweedaagse training van mijn bloosfobie afgekomen. Dat wil zeggen dat ik natuurlijk nog wel eens bloos, maar lang niet zo veel als voor de training en eigenlijk heb ik er ook niet meer zoveel moeite mee als het wel gebeurt (hetgeen er uiteraard voor zorgt dat ik weer minder bloos). Dankzij jullie “mindtuning” heb ik uiteindelijk de keuze durven maken om in plaats van een kantoorbaan voor de klas te gaan staan, iets waar ik ontzettend blij mee ben!!! Kortom: heel erg bedankt, gek dat het eigenlijk zo simpel is om van je problemen af te komen. Wat ik mij nog wel afvroeg: weten jullie hoe het de andere leden van de groep is vergaan, daar ben ik erg benieuwd naar. Er was ook een meisje met enorme slikangst en een aantal vrouwen met rij-angst. Jammergenoeg herinner ik mij geen namen, dus zullen jullie mij misschien niet verder kunnen helpen, In ieder geval, nogmaals bedankt en wellicht tot ziens. Francien

Een hallootje uit Berlijn!. Van mijn schoonzus het nieuwe blad Health, Achmea van het zilveren kruis opgestuurd gekregen. In het 2e nummer van mei/juni 2001 staat een artikeltje over Pieter, eerst patiënt, nu hulpverlener. Daar was ik natuurlijk erg blij mee. Nog blijer was ik met het internetadres wat er bij stond. Vanavond snel de homepage opgeslagen en tot mijn verbazing gelezen dat er al enkele boeken en brochures over Mindtuning verschenen zijn. En ik maar wachten in het verre oosten!. Ik ga nu uitvinden hoe ik die boeken hier kan krijgen. In ieder geval ben ik hartstikke blij jullie ook via dit medium te kunnen bereiken. Ik ga al die gegevens (en het zijn er nog al wat) uitdrukken en lezen. Connie

De laatste weken rij ik weer als een speer door het land. Helaas ging het vanavond verkeerd op de A2 Kwam vanaf Utrecht en begon in een keer weer te zweven. Het lijkt wel of je de klok erop gelijk kan zetten. Het is donker, een vierbaans weg en hup daar ga ik. Heb geprobeerd om m’n Oxford engels toe te passen maar het leek wel of dat signaal niet doorkwam. Moest me weer even vermannen en toen ging het weer. Hetzelfde gebeurde mij een aantal weken geleden toen ik over de A1, ook ’s avonds, naar huis reed. Het was een recht stuk zonder een afslag te bekennen en hetzelfde gevoel als wat ik daarnet beschreef bekroop mij. Voor vertrek maak ik me waarschijnlijk onbewust al druk en vervolgens gebeurt het. Voor de rest gaat alles goed. Ben vorige week naar Chicago geweest. Heb het Hancoock Building betreden, 340 meter hoog, je zou toch zeggen iemand met hoogtevrees vindt dat niet fijn, en zo waar ik ben daar ook vanaf. Dus al met al toch positief. Alleen dit viel toch even tegen. Hopelijk vinden jullie even tijd om mijn vraag te beantwoorden. Voel me een beetje zeurderig. Ik hoop dat alles met jullie ook goed gaat. Tot horens.Saab

Ik heb jullie artikel in P-magazine gelezen en nog nooit ben ik zo opgetogen geweest na het lezen van een dergelijk artikel. De denkwijze van jullie is realistisch en na analyse ook het meest behulpzaam. ALLES wat jullie denken en toepassen, zullen nog veel mensen jullie daar dankbaar voor zijn. David

Ik heb even een week of drie niks van me laten horen omdat ik eens even wou zien hoe het op een iets langere termijn gaat. Ik moet zeggen dat het best goed gaat maar ik kom er maar niet helemaal vanaf. Het is een stuk beter dan wat het geweest is maar weg is het niet en ik moet wel continu oppassen dat ik niet terugval. Ik heb 1 probleem, als het goed gaat dan slaap ik s nachts niet. Ik houd dan zoveel energie over dat ik fysiek wel moe ben maar in mijn hoofd ben ik dan klaarwakker. Op zich wel lekker want ik kan nu bij wijze van spreken met vier a vijf uur slaap per nacht toe. Ik heb trouwens woensdag een date met een meisje dat ik ontmoet heb in de kroeg maar ik heb er een beetje een tweestrijdig gevoel bij. Aan de ene kant vind ik het hartstikke leuk, het is echt een leuke meid. Aan de andere kant durf ik, gezien het probleem, haast niet aan een nieuwe relatie te beginnen. Ik heb ook zoiets van moet ik het zeggen of zal ik me eerst stilhouden, ik twijfel een beetje. Hebben jullie nog tips hoe ik die dwang voorgoed de deur uit kan trappen???? John

Ik wil jullie complimenteren met het interview in het blad ‘Health’. Het geeft een duidelijk beeld over jullie en jullie werk. Mijn moeder heeft het me toegestuurd. Ook een broer wilde het al opsturen, en ik heb jullie adres (ook internet en boektitel) al aan diverse personen doorgegeven, dus jullie zien ook via deze kant verspreidt zich de mond-op-mond-reclame. Ik kijk erg uit naar ons gesprek op 26 juni. Ben er op dit moment wel erg mee bezig, boek lezen, oefeningen doen en heb het gevoel dat ik daardoor wat angstiger ben. Mijn hersenen maken overuren…. Gisteren had ik het omgekeerde van claustrofobie (??): ik was buiten ons huis gesloten. Terwijl ik bij de buurvrouw was (op dezelfde etage van ons appartementengebouw, 5 stappen van onze voordeur), was Kees gaan fietsen en had de voordeur gesloten (ik had geen sleutel bij me). Ik ontdekte het vlak nadat hij weg was en wist niet hoe laat hij terug zou komen. Het lukte me niet te ontspannen en geduldig af te wachten en kreeg (potverdriedorie) een heftige paniekreactie. Ik moest en zou ons huis in kunnen op elk gewenst ogenblik en ben met de auto van de buren zelfs Kees gaan zoeken.. Gelukkig heb ik een zeer lieve begrijpende buurvrouw (zij weet ervan), maar ik baal weer zo van m’n reactie en die situatie. Afijn, jullie kennen het. (Het moraal van dit verhaal: neem altijd de sleutel mee!) Wat vinden jullie, is het goed me voor te bereiden op de coaching of kan ik beter “blanco” komen? Marga