Referenties

Hartstikke bedankt voor jullie lieve brief. Heb ofcourse aan mijn zus laten lezen, vond het ook heel lief! Weet je wat mij zo opvalt aan de meeste mensen die een fobie hebben? Dat ze er graag jaren en jaren in willen blijven zitten, is zo lekker gemakkelijk en ook in zekere zin egoïstisch! Ik heb via een fobieclub contact met veel mensen, een week geleden een groep getroffen in Amsterdam en dan merk ik hoe anders ik ben, het grote verschil, ik ben open en spontaan en geef en geef, en het enige wat zij doen is zielig zitten wezen! Dus heb ik mijn verhaal weer eens afgedraaid en gezegd dat als je er wezenlijk af wilt simpel de telefoon pakken en een afspraak maken., en er ook compleet achterstaan! We waren met 10 man in het Vondelpark, zitten ze te zaniken hoe moeilijk het allemaal niet is, en op een gegeven moment vraagt er een aan mij of ik ’t naar mijn zin heb, daar ik met de rug naar ze toe zit, me niet meer met de gesprekken inlaat, me omgedraaid heb heerlijk uitkijkend over water naar de overkant zitten te kijken en te genieten van een paar kinderen die spelen, een paartje wat helemaal in elkaar opgaat, een junk die helemaal high een poging doet te trommelen (en ik af en toe aan de overkant meetrommel), dus vraag gewoon of ze niet willen genieten van hun omgeving?! Oef, oef, tegen schenen schoppen, ben ik goed in tegenwoordig, de waarheid zeggen doet au, wat dan voor mij resulteert in een eenzame hoogte vol rijkdom, en hoe bitter weinig mensen beseffen waar het om draait in dit leven! Soms denk ik dan met mijn net 36 jaar te weten waar de meeste mensen tot aan hun honderdste niet achter komen en naar op zoek blijven, jachtend en jagend achter een voor hun ongrijpbaar iets, ik weet hoeveel er tussen hemel en aarde is, en dat is onmetelijk. Oeps, heb ik een heel verhaal afgedraaid en ik weet niet eens of je het wel leuk vindt! Trouwens zou graag een afspraak willen maken met jullie op donderdag 4 augustus, daar het dan voor mij al 2 maanden geleden is en ik jullie wat wil geven, waar ik al die tijd aan gewerkt heb! ( Pieter Frijters: zelf geschilderd schilderij) Dus, geef me een belletje hoe en wat, en?. Ik kom dus niet als patiënt, maar dat zullen jullie wel begrepen hebben! Hou jullie taai, werk niet te hard, en neem de broodnodige rust. B. D.

Bedankt voor wat jullie mij geleerd hebben! M. T.

Bedankt dat ik na regen de zonneschijn eerder zie aankomen. R.

Dit is het zesde briefje al, de anderen liggen in de prullenbak. De dinsdag dat we bij jullie weggingen was ik erg moe en had hoofdpijn en een heel vrij gevoel, net of de blokkade die ik steeds voelde was opgelost, onbegrijpelijk. Op zaterdag 19 november moest ik werken, maar was onzeker en had veel buikpijn. Ik zat in een dip en ben gaan werken, ging erg goed. Maar ik zat toch in een dip en voelde me rot en was kwaad op mezelf. Op 23 november heb ik jullie gebeld, wat me wel moeite heeft gekost. Maar toch blij dat ik die drempel ben overgestapt, want jullie haalden mij uit die dip. Ik voel me vrij en geniet. De kalmeringsmiddelen ben ik meteen gaan minderen. Ik begon met een pil per dag in plaats van vier per dag, en vanaf 4 december om de dag een tablet. Ik ben na 8 jaar eindelijk van mijn fobie af, ongelooflijk maar waar. Ik voel me zelfverzekerd en vol zelfvertrouwen. W. R.

Het blozen is een stuk minder geworden en daar ben ik ontzettend blij om. Mijn hoofd houd ik nu ook hoger, vooral als ik ergens doorheen moet lopen waar veel mensen zijn. Nu zie ik hierdoor meer gezichten en wat mij daarbij gelijk is opgevallen, is dat er eigenlijk veel mensen blozen. Nog bedankt voor jullie goede raad en ik wens jullie veel succes met jullie werk. E.

Heel erg bedankt dat jullie me hebben geholpen, want die dwang is nu weg. Ik moet er nog wel aan werken met die oefeningen die jullie mij gegeven hebben. En ik heb na jullie behandeling een Reiki cursus gedaan, dat heeft ook heel erg goed geholpen, want ze begonnen met de eerste oefening die jullie mij geleerd hebben, “dat stevig staan”. Ik vind het heel erg goed wat jullie doen voor mensen die hulp nodig hebben. En nogmaals bedankt, want ik ben zo blij dat die dwang nu weg is. Vlak voordat ik naar jullie toe ging dacht ik dat niets meer zou helpen en dat ik er altijd last van zou houden. Ik hoop dat jullie altijd mensen blijft helpen. N. H.

Naar aanleiding van de tweede en laatste behandeling wil ik jullie graag in het kort laten weten hoe het met mij gaat. De eerste behandeling had ongeveer 5 weken een geweldig effect, daarna zakte het af en na de tweede behandeling bleef het gelijk. Het reizen met openbaar vervoer gaat nog steeds niet optimaal. Spontaan ergens heen gaan heeft voor mij nog steeds veel bedenkingen. Als ik mij in procenten zou moeten uitdrukken ben ik 50 procent vooruit gegaan. Ondanks de 50 procent ben ik toch tevreden met het resultaat. Immers elke stap die je vooruit zet kom je verder. Vriendelijke groet, N. v/d Z.

Wat mijn vliegervaringen betreft heb ik in totaal tot vandaag zes keer gevlogen. Berlijn – Amsterdam – Athene, Athene – Amsterdam – Berlijn. De volgende vlucht is op 1 maart naar familie in Engeland waar ik al 20 jaar niet meer geweest ben! Voor dit jaar staat ook New York op het programma! Bijgaand een foto van mij in het vliegtuig. Groetjes aan allemaal en nogmaals bedankt aan het Mindtuning team!!!!! Connie

Dankzij jullie ga ik iedere dag met de lift in ons flatgebouw, en wekelijks in Bronovo ziekenhuis!! De bus en tram is nog steeds moeilijk, Hartelijke groeten, ook namens mijn man, M.N. (72)

Het wordt tijd dat ik jullie schrijf want ik heb veel aan jullie te danken. Na (slechts) twee middagen bij jullie te zijn geweest, is er toch heel wat voor mij (en mijn man) veranderd. De dagelijkse dingen, bezoek ontvangen, zelf op bezoek gaan, uitjes, het houden van het verjaardagspartijtje van onze zoon, noem maar op. Alles gaat 100 maal beter. Al die dingen hielden mij in een soort wurggreep. Nu lijkt/is alles luchtiger, gewoner. Ik vind dit een waar wonder! Nu zo, zonder stress en zonder spanning te kunnen leven! Kort nadat jullie mij in april belde zijn we een week naar Spanje geweest. Normaal brengen m’n schoonouders ons dan weg. Ze zien mij, letten op mij, afscheid nemen, was meenemen, opruimen. Dit alles maakte mij Spaans benauwd. We wilden nu niet weggebracht worden. We gingen zelf met de auto naar Schiphol. Ik voelde mij niet gedwongen zoveel mogelijk de was weg te werken en het huis schoon te maken. Ik denk dat ook dit heeft meegespeeld. Hierdoor was ik uitgerust en kon me veel beter concentreren. Een paar dagen ervoor werd ik wel weer heel zenuwachtig, sliep een nacht slecht en moest overgeven. Maar nadat we bij onze ouders gedag waren wezen zeggen ging alles voortreffelijk, sliep ik goed en ging nog nooit zo ontspannen weg!! Dit alles maakt ons gelukkig en geeft vertrouwen en zin in de toekomst. Ik wil jullie nogmaals ontzettend bedanken en succes toewensen! D. B – B