Referenties

Bij deze wil ik jullie bedanken voor het geweldige persoonlijk consult. Weten jullie: die “foute buur” komt er bij mij niet meer in. Nooit gedacht dat ik weer “normaal” zou kunnen leven zonder dat je gedachtegang negatief is. Jullie hebben weer de oude Simone van mij gemaakt. Ik ben weer gelukkig. Alleen 1 “maar”, ze hebben de laatste 3 weken proberen in te breken in ons huis, ik ben nu erg bang geworden en durf zelfs overdag niet alleen thuis te blijven. Ik word ook iedere nacht wakker. Ik ben daardoor weer niet de oude en loop heel gespannen rond. Hoe kom ik hier vanaf? Ik ben erg bang en kan het niet vergeten. Willen jullie me even bellen en telefonisch coachen? Simone

Ik heb zaterdag een stuk gereden van Den Haag naar Leiden binnendoor. Dit is niet echt een drukke weg, maar omdat ik deze weg vroeger vaak gereden heb, was deze redelijk bekend en veilig. Ik heb geprobeerd zo veel mogelijk “ver weg” te kijken en niet te letten op auto’s of andere dingen naast me. Het ging redelijk goed, hoewel ik redelijk gespannen was. Ik heb nog niet het gevoel dat ik de grote weg op kan, maar ik ga dit weekend weer een stuk op de provinciale weg rijden. Robert

Ik heb jullie boek gekocht in het begin van de zomer en heb het tweemaal gelezen. Ik vind het zeer interessant. Het is helder geschreven en biedt een consequent model met betrekking tot niet- reële angsten. Naarmate ik als lezer de “rode draad” van jullie gedachtengang doorkreeg werd ik steeds meer geboeid. Graag zou ik samen met mijn dochter de eendagsseminar op 27 oktober in Berchem bijwonen.Peter en Elske

Ik wil jullie via deze weg even bedanken voor de tips die jullie gegeven hebben op het seminar van zaterdag 26 mei. Ik stap al met meer vertrouwen alleen in de auto op de snelweg en ook de claustrofobie gaat beter. Verder heb ik jullie boek gelezen en ik ben er nu eerst zelf mee aan het werk. Mocht ik er niet zelf uitkomen dan kom ik alsnog bij jullie! Petra

Wat er ook gebeurd, ik ga 25 augustus met het vliegtuig naar Spanje. Na ons laatste telefonische contact is mijn grootste ongerustheid weggenomen, ook kan ik nu de dingen in het juiste perspectief zien. Mijn angst gaat nu allen nog maar om het doen, toch lijkt het mij nog wel een keer zinvol om met jullie in contact te komen, voordat “de grote dag” aanbreekt. Dennis

Ik werk nu alweer twee weken in Hilversum. Ik zit lekker in mijn vel. De eerste week ging het even minder, maar toen heb ik mezelf weer helemaal volgepland met vrijetijdsaktiviteiten en toen ging het alweer snel een stuk beter. Grappig is dat. Ik begin steeds beter door te krijgen hoe ik mezelf moet besturen. xxxx is ook behoorlijk serieus, want vanaf maandag a.s. sturen ze mij een maand met cursus, ik geloof iets van 4 cursussen die achter elkaar door lopen, dat is dus een leuke investering in mij en het allerleukste is misschien nog wel dat ik er nog voor betaald krijg ook. Ook het werk op zich zie ik wel zitten, na aanvankelijk een aarzelend begin ga ik nu steeds beter mijn weg vinden in de techniek en de organisatie. Ik krijg al feeling voor de apparatuur, ik moet zeggen dat ik elke dag echt gigantisch veel nieuwe dingen leer. Ook als het niet allemaal lukt, of ik het niet voor elkaar krijg zie ik toch dat ik weer heel veel geleerd heb en dat is belangrijk. Maar ik pak het wel op, en dat geeft een goed gevoel. En dan lees ik natuurlijk ook die berichten van xxxx die er nog eens 10000 man uit willen zetten en bedrijfsonderdelen willen afstoten. Ik ben nu wel blij met deze overgang, echt geen spijt dat ik nu hier zit, want de shit die daar speelt is nog lang niet afgelopen. Het vreemde is dat, nu ik terugkijk, het mij zo vreemd voorkomt dat ik zo lang heb lopen ploeteren met dat werk, dat zelfvertrouwen en die WAO. Ik kan me dat niet zo goed meer voorstellen hoe dat was, en eigenlijk wil ik dat ook niet. Ik wil nu vooruit. De baan is er, de stabiliteit daar zorg ik zelf voor. Een mooie tijd om aan een gezin te beginnen. Frans

In de vakantie is alles goed gegaan. (Ik zal de maar’s achterwege laten) Het tellen heeft goed geholpen. We zijn dinsdag en vrijdag met de auto naar Parijs geweest. Het was een hele ervaring om in die stad te rijden. Je moet daar gewoon je verstand op 0 zetten en gaan. Ik vond het erg leuk. Verder zijn we in Disneyland gebleven en ook dat was leuk. Op de rijksweg heb ik afgelopen zondag even 260 km. gereden. Dat was erg hard. Hoe is het met jullie hebben jullie het nog steeds erg druk of hebben jullie al wat tijd kunnen besteden aan jullie DVD? Paulien

Ik hou nog even contact, wil nog steeds van me afpraten en jullie laten weten hoe het gaat. Het wordt wel wat rustiger, hoewel het me zowat iedere minuut van de dag bezig houdt. Ik zet piepkleine stapjes wat de smetvrees (verkeerd woord trouwens) betreft en heb niet het gevoel dat ik stapjes terug doe. Er is wel wat veranderd en ik denk dat dat een goede verandering is: ik voel me niet meer schuldig op de momenten dat ik nog wel aan het “smetten” ben en neem genoegen met de kleine stapjes die ik tot nu toe heb gezet. Ik kan ermee uit de voeten dat het allemaal niet snel gaat. In jullie reacties zeggen jullie vaak dingen die ik zelf gezegd zou kunnen hebben, omdat dat m’n eigen natuur is. (waarschijnlijk ook de reden dat ik dacht dat mindtuning bij me zou passen). Omdat ik smetvrees heb ontwikkeld, ben ik nog geen zwartkijker of een doemdenker; ik weet ook heel goed wat genieten van het leven is of hoe het is om onwijs blij te zijn met kleine dingen. Alleen lukt dat momenteel allemaal niet zo goed. Als ik verdriet, ontlading noem, klinkt dat inderdaad veel positiever; ik vind wel dat ik dan erg veel te ontladen heb, mag best ietsje minder. En ik hoop dat de ups, die er zeker aankomen, net zo ‘high’ zullen zijn als de downs nu diep zijn. Overigens lijkt het wel een beetje of het smetvrees-probleem en de aanpak daarvan los staat van het vechten tegen m’n stemmingen; dat vechten maakt me erg moe. Ik heb daarom besloten de huisarts hierbij in te schakelen. Van te voren had ik voor mezelf wel heel duidelijk dat ik het niet wil oplossen met medicijnen! Ook weer een stapje vooruit. Het bezoek aan de huisarts heeft me opgelucht, hij kent me goed en begrijpt waar ik mee bezig ben. Hij geeft me tips en we spreken af om in deze periode contact te houden; het geeft me een aardig steuntje in de rug en het motiveert me om door te gaan. Daarnaast ga ik proberen om er meer over te praten en ben, noodzakelijkerwijs, begonnen op werk. Het werk lukt minder goed, er komt te weinig uit m’n handen, en kom toch heel moe thuis. Maar ik wil wel in het ritme blijven, dus ga ik proberen tijdelijk wat minder uren te maken, verdeeld over meer dagen. Dat praten erover geeft ook bergen ontladingen! Het was beslist prettig te horen dat ik op de betere weg ben; ik vind zelf dat ik wel op een moeilijke weg loop, maar denk tegelijk op een goed punt uit te komen. Ik ben er zeker van ervoor te willen gaan en de kans die ik mezelf heb gegeven niet hier af te breken; m.a.w. ik geloof erin. Ik heb gebeld om een nieuwe afspraak te maken. Ik vind het jammer dat dat zo ver weg is; zoals ik er nu tegenaan kijk, lijkt het me niet prettig om in de week voor m’n vakantie (eind sept) een coaching te hebben i.v.m. de reacties hierop tot nu toe. Maar wie weet voel ik me daar tegen die tijd heel anders over. Anders wordt het november. Wat ik wil weten is, of het niet wegzakt in de tijd, of dat het juist goed is om het zoveel tijd te geven en of november ook nog redelijk is?? Ik vind het leuk om jullie reactie te horen, tot dan. Carolien

Met veel interesse heb ik jullie boek “Van fobie naar vrijheid” gelezen. Geeft je toch een beter gevoel te weten dat je een van de velen bent met een vette sociale angst, en dat er mogelijkheden zijn om daar van af te komen. Een aantal trucs uit jullie boek heb ik toegepast en eentje helpt me behoorlijk goed: ik kijk mensen niet meer constant recht in hun ogen aan. Dat geeft een gevoel van veiligheid. Toch wil ik graag in aanmerking komen voor een personal-coaching-sessie. Om voor eens en voor altijd af te rekenen met een leven van 29 jaren in angst en onrustige gevoelens voor de dagen en jaren die komen gaan. Even een kleine samenvatting: Het hoofdstuk “Hoe het begon” zou ook door mij zo omschreven kunnen worden. Ik ben “gezegend” met een goed uiterlijk (mensen noemen me een charismatische persoonlijkheid), uitstekende communicatieve vaardigheden en kan heel goed met mensen van allerlei pluimage overweg. Mensen die me alleen van de buitenkant kennen zeggen: “Die vent heeft alles voor elkaar en gaat een fantastische toekomst tegemoet”. Wat deze mensen niet weten is dat ik elke dag opnieuw de strijd aanmoet met mijn innerlijke demonen waar ik al jaren lang tegen vecht. Zo langzamerhand word ik een beetje moe van dat vechten en zou dolgraag een leven in rust willen leiden, zoals volgens mij zovelen wel doen. Zo ongeveer alle angsten trekken dagelijks aan mijn hersenpan: ik kreeg mijn eerste paniekaanval toen ik netjes zat te wachten op de inkoper van een bouwbedrijf, waarmee ik even later in bespreking zou gaan. Het zweet brak me aan alle kanten uit, mijn hoofd werd zo rood als een kreeft en ik spurtte naar buiten, de dames achter de receptie met een verbaasde blik achterlatend. Voor die tijd kampte ik ook al met een minderwaardigheidscomplex, maar vanaf dit moment was het goed raak. Mijn hersenpan ging zo ongeveer alles blokkeren waar mogelijk. Was niet meer in staat een erectie te krijgen bij een meisje en overal waar ik ga en sta voel ik alle ogen van mensen diep in mij steken. Er is nog (veel) meer maar daar hebben we het nog wel over. Kortom: in principe zijn mijn mogelijkheden eindeloos maar ik ben niet in staat een voldaan leven te leiden. Dus wil ik graag een afspraak met jullie maken, op korte termijn graag. Karel (geen depressief iemand, maar wel iemand die z’n leven zo langzamerhand een beetje beu begint te worden).

Vorige week woensdag (27 juni) heb ik mijn tweede en tevens laatste groepscoaching dag bij jullie gehad ivm mijn angsten in ruimtelijke situaties (vliegtug, trein, lift,wc etc). Ik weet niet of jullie het je kunnen herinneren maar afgelopen weekeinde moest ik “direct aan de bak” aangezien ik een vliegtrip naar Italie zou maken. Ik moet zeggen dat ik volledig lam naar Schiphol ben gegaan, volstrekt NIET zoals ik had geleerd in jullie training…. Uiteraard heb ik overwogen om niet te gaan maar heb de stap toch genomen. Ik ben gaan zitten “scharnieren” in de vertrekhal, heb de omgeving tot me door laten dringen zoals die gewoon is, heb mensen bekeken en met m’n vriend gepraat. Datzelfde heb ik gedaan in het vliegtuig (met Margaret Tacher op schoot). Wat mij enorm heeft geholpen was, rustig en met pauzes na te blijven denken. Vooral die grijze cellen niet “op hol” laten slaan. Ik ben gister terug gekomen en kan jullie vertellen dat ik niet in paniek ben geraakt, ik was niet relaxed maar in ieder geval had ik mezelf redelijk onder controle. Bedankt voor deze lessen, het heeft mij al enorm geholpen. Ik ben zeer gemotiveerd om mijn angsten onder controle te krijgen en wil jullie vragen of jullie nog tips hebben hoe ik zou kunnen oefenen (ik kan moeilijk elke week een vliegticket kopen). Ik denk dat het voor mij belangrijk is zelfvertrouwen te krijgen in deze situaties en misschien ook vertrouwd te raken met bepaalde oefeningen. Ik zou graag wat advies willen over hoe ik dat kan aanpakken. (heeft het bijvoorbeeld zin om met de trein te oefenen…of zit ik dan helemaal verkeerd te denken?) Alvast bedankt voor jullie reactie en ga zo door met jullie heldere en nuchtere manier van werken. Wendelien