Referenties

Langs deze weg wil ik jullie laten weten dat ik naar de Ardennen ben geweest en aan alle activiteiten heb meegedaan. Het was super stoer en ik ga volgende week met de trein naar Berlijn mijn moeder bezoeken. Jullie boek heb ik ondertussen gelezen en zal ik meerdere keren lezen. Het doet mij goed. Ik ben ook met een kennis de hele dag in een auto overal heen geweest en heb in een file gestaan! Dat is allemaal goed gegaan. Door deze reis naar de Ardennen heb ik wel de smaak te pakken gekregen om volgend jaar voor mijzelf lekker een reisje te boeken. Ik ben blij dat ik deze groepscoaching gevolgd heb en wil jullie daarvoor bedanken. Ik geniet ook veel meer zonder dat angst me beheerst omdat ik me nu beter/bewuster van alles ben. Annemieke

De coaching van afgelopen zaterdag werkt nog steeds door. Ik heb er vandaag al wat van in praktijk kunnen brengen. Anderhalve week geleden kreeg ik bij het bevolkingsonderzoek naar borstkanker te horen dat er een verdacht plekje op de foto te zien was. De eerste reaktie was een enorme schrik. Mijn gave tot piekeren nam een aanvang en de doemscenario’s begonnen zich in mijn hoofd af te spelen. Ik ben daar een kampioen in. Jullie boek had ik al een paar maanden eerder gelezen. En zo nu en dan als ik daar behoefte aan heb lees ik er weer eens wat uit. Er moest iets veranderen. Ik ben begonnen met het piekeren in te dammen. Nare gedachten die opkomen kap ik af met de vermaning, “verloren energie”. (was al aardig op weg naar overspannenheid, viel in slaap achter het stuur en reed een sloot in). Ik slaap al vier jaar slecht (sinds mijn moeders dood) en met dit laatste bericht erbij werd het er niet beter op. Vanmorgen ben ik naar het ziekenhuis gegaan. Eerst mammografie, dan een echo bij de radioloog en afhankelijk van de uitslag een biopsie bij de chirurg. Ik “mocht” plaatsnemen in zo’n hokje van 1 bij 1 meter. Je zou er claustrofobisch van worden. Voor de uitslag bekend werd gemaakt had ik nog drie uur. Mijn man en ik zijn de stad in gegaan en ik heb genoten. Voor de uitslag had ik me al voorbereid op een biopsie, maar het viel mee. Voorlopig terugkomen voor controle over 9 maanden. Tegenwoordig kijk ik af en toe naar mezelf, als een scheidsrechter bij een tenniswedstrijd, op zo’n trapje. In de auto kwam jullie metafoor weer boven over de voortuin die ieder mens heeft. Ik bedacht me dat mijn tuintje wel erg veel onkruid bevatte, bestaande uit nare herinnerigen van vroeger. Ik ben begonnen met die te vervangen door leuke herinneringen, ik moest wel even zoeken, maar ze zijn er. Opeens wordt mijn tuin mooier, het moeras begint op te drogen, en zowaar er beginnen bloemetjes te groeien. Ik kan zo genieten van kleine dingen (grote ook, hoor), van leuke ontmoetingen, van anderen een hand toesteken. Dat had ik altijd al, maar het is nu anders dan vroeger. Het komt vanuit mezelf zonder verplichting of verwachting. Ik wil jullie bedanken voor al datgene wat ik tot nu toe bij jullie heb geleerd. Het was niet alleen leerzaam, maar ook uitermate boeiend. Marianne van Dam

Inmiddels ben ik vrij van dwang en leef weer bijna zonder aan de dwang te denken. Ruim dertien jaar geleden had ik in het verkeer een ervaring, wat de start was van mijn dwangneurose. Op zich een hele normale verkeerssituatie. Ik haalde een fietser in, niets aan de hand. Direct na de inhaalmanoeuvre volgden twee bochten en toen een recht stuk. Door de bochten was ik de fietser snel kwijt uit mijn gezichtsveld. Maar aangekomen op het rechte stuk had ik verwacht dat de fietser de bochten ook wel zou hebben genomen en ik de fietser dus weer kon zien. De fietser zag ik niet. Later bleek dat die bochten fietsend toch meer tijd nodig hadden dan ik toen inschatte. Er was dus niets aan de hand. Inmiddels was het peinzen over waar de fietser was bij mij begonnen en ontstond bij mij een enorme dwang om verkeerssituaties te controleren. Deze controledwang zette zich door naar andere zaken. Ik controleerde of het gasfornuis goed uit was, alle lampen goed uit waren en of de deur goed op slot was. Deze controle maakte het dat ik voor de afsluiting van mijn huis soms meer dan een uur nodig had. In het verkeer reed ik regelmatig terug naar de plaats waar ik net voorbij reed en niet voldoende overzicht had, en dus niet de volledige controle over de verkeerssituatie. De dwang ging zelfs zo ver, dat bij mij de twijfel soms toesloeg of ik het nu goed had gezien, of dat ik het mij had verbeeld. Een jaar of zes geleden begon ik er voor het eerst over te praten en werd ik gewezen op het feit dat ik een dwangneurose had. Een zoektocht naar hulp is toen begonnen. Ik ben terecht gekomen in het circuit van psychologen. Na meerdere behandelingen leek het beter te gaan, maar echt weg is mijn dwang nooit geweest. Midden dit jaar, gevoed met wat mindere ervaringen in mijn leven, kwam de dwang weer in alle hevigheid opzetten. Hiermee kwam tevens het besef dat er wat anders moest gebeuren. Na een zoektocht op internet over het onderwerp ben ik tegen de Mindtuning methode aangelopen. In eerste instantie keek ik er wat sceptisch tegenaan. Als deze methode namelijk niet lukte, wat heb ik dan nog over? Maar goed, uiteindelijk ben ik toch naar het kennismakingsseminar geweest. Toen ik het onderwerp dwang aanstipte, zonder van mijn situatie iets te vertellen, omschreven jullie tot in detail hoe mijn probleem in elkaar zat. Een zo nauwkeurige beschrijving had ik in al die jaren in het psychologen circuit nog niet gehoord. De oplossing volgde snel daarna en inmiddels ben ik vrij van dwang en leef weer bijna zonder überhaupt aan de dwang te denken. Frits van den Berg

Het gesprek deze week is goed verlopen. Inderdaad waren de mensen er niet op uit om mij om zeep te helpen, maar hebben wij constructief met elkaar gesproken. Over mijn eigen optreden ben ik tevreden. Redelijk rustig, voldoende zelfvertrouwen, zonder te overprofileren. Op een moment tijdens het gesprek, heb toch m’n grenzen laten zien evenals m’n emotionele betrokkenheid, maar dit mag. Met de nieuwe Winnetou van het bedrijf klikte het goed. Men heeft de voorkeur uitgesproken de 4 jaar tot 2011 gewoon vol te maken omdat men de samenwerking en input als ’te waardevol’ ziet. Waarschijnlijk is dit ook de beste oplossing. Het geeft me in ieder geval de tijd om de dingen te gaan ontwikkelen die ik ECHT leuk vind! Bedank voor de ‘opfrisser’. Ik heb zojuist ingeschreven voor de open dag van 26.1. Toch zou ik heel graag nog een keer de cursus ‘spreken in het openbaar’ willen doen. Roland Prins

Gisteren heb ik mijn presentatie gehouden. Het is bijzonder goed verlopen. Ik had contact met de groep en kon me goed (lees redelijk) ontspannen. Bedankt voor de leerzame cursus. Ik kom zeker nog eens terug voor persoonlijke coaching. Nogmaals bedankt. Ik was gisteren opgelucht en blij! Marcel de K.

Nou, het is gebeurd hoor, afgelopen dinsdagavond m’n presentatie gehad! En het ging goed!! Wat een goed gevoel geeft dat! De hele dag wel zenuwachtig geweest, maar eind van de middag sloeg dat meer om in opluchting, zo van ‘dan heb ik het over een paar uurtjes achter de rug!’ Ik was al iets vroeger heen gegaan, zo kon ik de zaal even goed bekijken, kijken waar ik aan tafel moest zitten, kennismaken met degene die de sheets zou bedienen, wat praten met bekende ambtenaren etc. (M.a.w. goed rondgekeken dus!) Toen voelde ik mij ook eigenlijk wel redelijk rustig worden. Het was allemaal wel officieel hoor! Er waren inderdaad zo’n 80 bewoners en daarnaast nog een aantal ambtenaren van de gemeente en raadsleden. Zij zaten op stoelen in een soort bioscoop-opstelling, dus dat liep erg omhoog. Ik zag al dat ik de achterste rij niet zonder microfoon zou kunnen bereiken, dus dat ik toch gebruik moest maken van de katheder-microfoon-opstelling. Verder zaten de wethouders, burgemeester en personen die een presentatie moesten (sorry, ‘mochten’) houden opgesteld aan 2 tafels schuin naar het publiek toe. Ook waren er 2 journalisten, die die avond regelmatig rollend op de vloer, met een camera met telelens van een halve meter, foto’s aan het maken waren. En zie dan maar rustig te blijven. Maar het wonderlijke, dat lukte best goed. Alleen had ik even tijdens de presentatie van de politie iets van ‘hellup, hierna ben ik’! Maar dat voelde eigenlijk wel als een ‘gezonde’ spanning. Wat mij zekerheid gaf was dat ik tijdens de cursus had ontdekt dat ook al was ik zenuwachtig vooraf, als ik er eenmaal stond dat gevoel was verdwenen. En dat was ook nu het geval. Ik moet eerlijk zeggen dat ik wel het gevoel kreeg dat het goed ging, maar toch niet echt goed wist hoe ik de presentatie had gedaan. Maar al snel kwamen de reacties. Want aan het eind van de avond kreeg ik van verschillende kanten complimenten over mijn presentatie!! Ik had ook wel een van de complimenten uitgelokt, of in ieder geval feed-back uitgelokt, door vooraf aan een ambtenaar die ik ken aan te geven dat ik wel wat zenuwachtig was, maar inmiddels een presentatiecursus had gevolgd. Hij kwam naar me toe en zei “In één woord uit-ste-kend!” Nou, leuk hè? Ook een raadslid die ik ken sprak me aan en zei dat ik de enige was van iedereen die een presentatie had gegeven, die geen ‘uh’ had gezegd en dat ik zo’n duidelijk verhaal had gegeven, echt gericht op de wijk van de bewoners. Dit in tegenstelling tot de presentatie van de politie, zo zei hij. En inderdaad, deze politie-agente kan zeker een cursus bij jullie gebruiken, wat een saai verhaal, monotoon gebracht en wat een lappen tekst op de sheets. Maar wat leuk toch hè, al die complimenten, ik voelde me ook helemaal trots worden! Nou moet ik er alleen zelf voor zorgen dat ik met enige regelmaat een presentatie ga geven, zodat het meer gaat wennen en daardoor waarschijnlijk de zenuwen vooraf ook zullen verminderen. Dus heel erg bedankt Mindtuning en bedankt mede-cursisten! Ik wens jullie allemaal zo’n goed gevoel na een presentatie toe, kan je nog dagen op teren, succes! Trudy

Nog dagelijks denk ik aan de dingen die je me geleerd hebt in de groepstraining! Ik geloof er echt in dat ik kan schrijven en heb inmiddels een websitetekst afgeleverd. Herinner je je Ans nog, haar man is webdesigner en ik ben bij hen geweest. Voor een klant van hem heb ik de tekst voor zijn website geschreven. Het toeval wil dat hij ook kinderen coacht. Door over spreektalent nagedacht te hebben was ik al bijzonder geïnspireerd. En zie daar het resultaat. Als jullie het leuk vinden om te kijken kunnen jullie via mijn domeinnaam doorklikken, zie onderaan portfolio. Ben benieuwd wat jullie ervan vinden! Petra

Dank voor het inzicht wat ik op de laatste zaterdag seminar van jullie kreeg, edoch anders dan verwacht. Ik zat in een zaal vol met mensen die allen min of meer slachtoffer van onze snelle maatschappij zijn (nee, niet ‘waren’). Zonder uitzondering bang, onzeker, piekerend, en heel, heel vol van de fobie of aandoening die ze hebben. Ik heb gekeken, ik heb geluisterd, ik heb gepraat. En op dat moment was ik bang, heel bang om daarbij te horen. Voor me stond een man die het ook niet wist wat ze allemaal hadden, en het ook niet wilde weten. Hij bespeelde het publiek als een klavier, liet ze af en toe door een hoepel springen, en creëerde een “wij gevoel”. De onderliggende boodschap was “doe gvd wat aan je eigenwaarde, want anders wordt het nooit wat met jullie”, en gelijk had-ie want zonder zelfvertrouwen is een mens nergens. Ik zag, ik begreep, en ik deed er mijn voordeel mee. Eenmaal op de terugweg werd ik op de hielen gezeten door een Porsche Cayenne die mij met 150 km per uur onder het wegdek probeerde te schoffelen. Bij het passeren keken we elkaar kort aan. Angst zal hij zeker kennen, angst om zijn Porsche of zijn bedrijf op een dag kwijt te raken, angst dat zijn blonde vrouw zijn beste vriend leuker vind, angst om zijn kinderen nooit meer te zien als hij eens gaat scheiden. Hij zal doodsbang zijn als deze dingen hem overkomen, maar dat hij de belangrijkste persoon in zijn eigen leven was, stond voor hem al vast op de dag dat hij geboren werd. Hij neemt zichzelf niet (te) serieus en loopt niet de hele dag over zichzelf na te denken. Daarom is hij in staat zijn problemen de kop af te bijten als ze zich voordoen, en voorkomt hiermee dat ze te groot worden om zijn leven te bepalen. Het zal niet de aardigste man zijn, of de knapste of de meest intelligente, maar als de Marsmannetjes de aarde binnenvallen zit ik toch graag in zijn team! De psychiater zal aan mij geen geld meer verdienen. Dr. Phil of Deepak krijgt van mij geen aandacht meer, en ook de bedenkers van NEI of RET moeten het zonder mij doen. Ik ben vanaf nu een aanhanger van MIJ. Al het geld en tijd dat ik aan mijn ‘zorgverleners’ heb gegeven gaat in het ‘Ons Fonds’, en misschien ga ik wel sparen voor een Porsche! Ellen

Langs deze weg wil ik jullie nog bedanken voor de positieve inbreng tijdens onze trainingen. Ik hoop dat jullie net als ik merken, dat je een stukje dichter bij jezelf bent komen te staan, en dat je zelfverzekerdheid direct een positief effect heeft op je communicatie. Ik merk nu al dat het werkt! Mocht ik jullie ooit een keer van dienst kunnen zijn op mijn vakgebied, aarzel dan niet en bel gerust. Jullie zijn van harte welkom! Veel succes met de ontwikkeling! Ben Wenneker

Ik sta nu met regelmaat voor de klas om workshops te geven en betrap mezelf erop, in gunstige zin (!) dat ik het geleerde bij jullie allemaal inzet. Dank jullie! Ik heb veel gehad aan jullie, vooral persoonlijke,tips! De leerlingen en de docenten zijn enthousiast en vragen mij terug. Bedankt!!!! Annemiek Graskamp